ΕΠΙΛΟΓΕΣ

ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Με μόνη σιγουριά την αβεβαιότητα μου

Πήρα το δαίδαλο που άλλοι αποκαλούν ζωή

Εις τα στερνά θα κρίνουν την ακεραιότητά μου

Που καθοδήγησε την κάθε μου επιλογή

Στρατηγική σκοπούς και στόχους δεν μου έβαλα

Τη θεωρώ Αγγλοσαξώνων διαστροφή

Το ρεύμα της ζωής με τέτοια εφέδρανα

Να προσπαθώ να βάλω σε ίσια διαδρομή

Πήρα στροφές που άλλοι δεν ετόλμαγαν

Κάνοντας λάθη που με πλήγωσαν πολύ

Μα οι επιλογές μου πάντα κοιλοπόναγαν

Του κόσμου την απόρριψη και την κατακραυγή

Δεν ξέρω να σας πω αν τα κατάφερα

Και δεν με αφορά η ερώτηση αυτή

Σίγουρα όμως παραβίασα κατάφωρα

Τα τείχη που η μετριότητα τριγύρω μας δομεί

ΤΕΧΝΗΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

ΤΕΧΝΗΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

Πεισματικά αρνούμενοι την ενηλικίωσή μας

Εγώ και η γενιά μου η τρελή

Βιώνουμε στα μουλωχτά τη γήρανσή μας

Που είναι, όπως λέμε, μόνο βιολογική

Ανήσυχες ψυχές παγιδευμένες

Σε σώματα ποσώς αειθαλή

Που αναζητούν απέλπιδα οι καημένες

Μιας δεύτερης νεότητας τη θαλπωρή

Επιστρατεύουμε τεχνάσματα αρχαία

Το μακιγιάζ και των μαλλιών μας τη βαφή

Για να πετύχουμε μια εμφάνιση ωραία

Που όσους μας κοιτούν παραπλανεί

Τόνους μελάνια η επιστήμη χύνει

Και σ’εργαστήρια ακριβά αναζητεί

Την ομορφιά μας που ολοένα φθίνει

Τρόπο να μας τη δώσει πίσω για να βρει

Κι εμείς, μικροί θεοί,

Θηριοδαμαστές του κόσμου όλου,

Κεριά που σιγολυώνουμε

Από τη φλόγα του μοναδικού θεού

Του παντοδαμαστή του Χρόνου

ΕΥΦΥΙΑ

ΕΥΦΥΙΑ

Να τελικά που η ευφυία

(της ανθρωπότητας προαιώνιο δεκανίκι

και των πολύ λίγων περιοχή)

Αποδεικνύεται κατάρα και όχι ευλογία

Όταν εισβάλει στην προσωπική ζωή

Γιατί όπως προλαλήσαν οι Σοφοί

Ακόμα κι ο Θεός αγαπάει πιο πολύ τον αδαή

Κι εγώ που παινευόμουνα πάντα τον ευφυή

Βρίσκω τον εαυτό μου στα στερνότερα

Από καθένα κι όλους σας πιο δυστυχή

ΥΜΝΟΛΟΓΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΔΑΙΜΟΝΑ

ΥΜΝΟΛΟΓΙΟ Σ’ ΕΝΑ ΔΑΙΜΟΝΑ

Την Κόλαση υμνούσε

                    Ο Ρεμπώ

Και ο Μπωντλαίρ

        Το Μαύρο Σατανά

Μα της δικής μου

         Της ψυχής τα ωσαννά

Πηγαίνουν σ’έναν δαίμονα

                              Μικρό

Άλλοι νομίζουν πως είναι το ποτό

Κι άλλοι το λεν ναρκωτικό

Και άλλοι ακόμα του Έρωτα

Σημάδεμα στερνό

ΡΟΥΣΙΚΗ ΨΥΧΗ

Πρέπει να έχω κάπου ρούσικη ψυχή

Μόνο αυτό ίσως δικαιολογεί

Μια τάση για καβγάδες και μπραβούρα

Βαθιές μελαγχολίες και τ’αλκοόλ που πίνω το πολύ

Άλλωστε κι η εμφάνιση προς τούτο συναινεί

(Γιατί  είναι για Έλληνα σπάνιο

 Ξανθός, ψηλός να ‘ναι μ’ επιδερμίδα έτσι λευκή)

Και όπως όλοι ξέρουμε

Το Πνεύμα ακολουθεί η μορφή

Απόγονος εκείνων των Βαράγγων

Που κάποια σκοτεινή εποχή

Έφτασαν τέλος στη Μεσόγειο

Μέσα από εχθρικά ποτάμια και θάνατο πολύ

Μ’απόδειξη πιο τρανταχτή

Είναι που πάντοτε δακρύζω

Στο ράδιο το «Ο Τσιτσόρνιε» σαν ακουστεί